Na een honkbalwedstrijd in Montreal, Canada (2002) en een voetbalwedstrijd in Buenos Aires (2007) werd het tijd voor een echte ijshockeywedstrijd. En aangezien Finland een echt ijshockeyland is, leek me dit wel een geschikte gelegenheid om een wedstrijd te bezoeken uit de Finse hoogste divisie.

Vanuit huis al kaartjes geregeld voor een wedstrijd van de plaatselijke favoriet Jokerit tegen het altijd lastige Kalpa. De wedstijd vond plaats in de Hartwall Areena, een inmense hal waar 13000 mensen in kunnen voor een wedstrijdje ijshockey. De hal was echter slechts voor 30% gevuld.

Met westrijddetails zal ik jullie niet vermoeien, maar de wedstrijd eindigde in een 3-2 overwinning voor Jokerit. De sfeer in het stadion was ondanks de magere bezetting best leuk, maar bovenal vond ik het een bijzondere ervaring om een wedstrijd ijshockey op enig niveau te kunnen zien. In het verleden heb ik in Nijmegen wel wedstrijden gezien, maar dat is toch een beetje sneu vergeleken bij dit. Het blijft een mooie, snelle sport die in een stadion overigens prima te volgen is (beter dan op TV). Het is wel handig als je de basis spelregels kent overigens.

Voor Finnen lijkt ijshockey een familie-uitje. Veel gezinnen met kinderen in het stadion (de wedstrijd was dan ook om 1700 uur), opvallend veel vrouwen, naast de gebruikelijke hoge concentratie mannen die bier drinken. Het lijkt wel alsof dit bij bijna elke sport zo is….

Nu nog een echte basketball wedstrijd om het rijtje vol te maken, maar daarvoor moeten we toch echt naar Noord Amerika…..

Een week Lapland zit erop. Vanochtend zijn we we nog naar het Arctic Museum geweest, een interessant museum dat de geschiedenis van de Lappen laat zien.

Daarna was het tijd voor de vlucht naar Helsinki. Daar zitten we nu in het Katanajokka hotel, een voormalige gevangenis die is omgebouwd tot hotel. Volgens de taxichauffeur die ons bij het hotel afzette is het er “very safe”….. Op de foto kun je zien dat het hotel nog wel wat kenmerken heeft van een gevangenis. Maar de kamers zijn prima (de onze bestaat uit drie voormalige cellen en is ruim genoeg.

Vanavond lekker uit eten geweest bij een echt Italiaans restaurant (dus geen pizza/spaghetti tent). Ondertussen was het in Helsinki flink beginnen te sneeuwen en moesten we door de vallende en vers gevallen sneeuw terug naar het hotel…

Nu hebben we bijna alle activiteiten die je hier kunt doen wel gedaan. Het enige wat we niet hebben gezien is het noorderlicht en rendieren.

Dinsdagmiddag hebben we sneeuwschoenen gehuurd. De niet al te snuggere man bij de verhuur begreep eerst niet wat we bedoelden (ja, we bedoelen echt die "tennisrackets" en niet ski’s) en kon ons ook niet echt aan routes helpen, dus we zijn maar gewoon een end gaan lopen. De sneeuw is hier zo diep dat je zelfs met sneeuwschoenen nog aardig wegzakt. Maar wel leuk om gewoon overal doorheen te kunnen struinen. Tussen de bomen door, midden door grote sneeuwhopen, maakt allemaal niet uit.

Gistermiddag heb ik nog een uurtje skiles gehad. Erik had geen zin om mee te gaan. Veel stelde de les niet voor en wat aangekondigd werd als priveles bleek toch een groepsles met nog twee anderen. Ik heb ontdekt dat ik er weinig van terecht breng en het mooie bochtjes draaien toch echt wel verleerd ben. Erik heeft een filmpje gemaakt wat tegen betaling beschikbaar is. Maar ondanks het gestuntel vond ik het wel weer super om te doen! Misschien volgend jaar toch weer eens een skivakantie plannen….. 

Filmpje gemaakt tijdens de huskytocht, vanuit de slee.

Het laatste op Margo’s ‘things you must do in Lapland’ – lijstje is een Huskytocht. Op Erik’s lijstje staat ook nog een echte ijshockeywedstrijd, maar die volgt zaterdag.

Een huskytocht dus. Na een vroeg ontbijt liepen we vanochtend rond 8 uur naar het bureau waar we onze tour hadden geboekt. En het was al lekker fris: -19 graden slechts. Dan wil je dus echt iets over je oren, anders vriezen die er spontaan af. Aangekomen bij het tourbureau begint de hele heisa weer. We hijsen ons in een soort sneeuwoverall (wel lekker warm), krijgen wollen sokken, gewatteerde laarzen, handschoenen en als je wilt een muts en een das. Na een kwartiertje zijn we in vol ornaat, is er bijna geen lichaamsdeel meer ontbloot en gaan we eerst in een busje naar de huskyfarm.

Daar aangekomen krijgen we in 3 minuten een uitleg: 6 huskys met een slee erachter. Een van ons tweeen zit en doet niets, de ander staat achterop en moet werken voor zijn geld. Dat betekent dus sturen, remmen en bijsteppen als die honden niet doorlopen. En dan gaan we, onder luid geblaf van een stuk of 30 huskys op pad. De beestjes hebben er zin in. Zoals ons later verteld wordt doen die beesten niets liever dan rennen door de sneeuw. Ze werken 6 dagen per week en doen per dag meerdere tochten. We hoeven er geen medelijden mee te hebben, dat wordt ons duidelijk gemaakt.

En ze hebben er zin in, want de eerste paar honderd meter vliegen we werkelijk door het bos, waarna het tempo toch wel iets omlaag gaat. Ik (Erik) probeer de slee overeind te houden (dat lukt prima) en ondertussen te zorgen dat die honden een beetje doorlopen. Dat laatste is wat lastiger, want de huskys worden vooral ‘getriggerd’ door de sneeuwscooter van de gids die voorop rijdt. Aan mijn aanwijzingen storen ze zich niet zoveel. Tot twee keer toe kiezen ze ook hun eigen weg door rechtdoor te gaan waar ze rechtsaf moeten. Tja, dan is het vol op de rem en trekt de gids een paar honden op het juiste pad en de rest volgt wel.

Het is nog wel even oppassen onderweg want de behoeftes van een huskys gaan gewoon door terwijl ze doorlopen. De verhalen die we vooraf te horen hebben gekregen dat de poep je om de oren vliegt, valt overigens reuze mee.

Na anderhalf uur, en steenkoude voeten, komen we weer terug op de farm en mogen de huskys gaan rusten. Wij krijgen nog wat uitleg over de dieren en mogen nog even rondkijken op de farm. En met huskys op de foto natuurlijk…..

In Kemi is niet veel te beleven, maar wij gaan er speciaal heen voor weer een activiteit uit onze Lapland top 3. Namelijk het sneeuwkasteel. Er zijn er inmiddels verschillende in het hoge noorden, maar deze is dit jaar alweer voor de 15e keer opgebouwd. Het ligt prachtig aan de bevroren Botnische golf, met mooi uitzicht vooral bij zonsondergang. De andere kant moet je niet naar kijken, dan zie je een lelijke stad en industrie, maar wij kunnen dat prima negeren. En we komen tenslotte voor het sneeuwkasteel en niet het uitzicht.

Nadat we in het enige verwarmde gebouw onze bagage in lockers hebben gestopt gaan we het kasteel verkennen. Het is niet zo groot als we gedacht hadden, maar wel prachtig gemaakt met veel ijssculpturen en details. Vanuit het uitzichtspunt kun je een stukje naar beneden tuben. Eigenlijk voor kinderen natuurlijk, maar daar trekt Margo zich niks van aan. Gaat hard en die muur is ook hard, maar wel leuk!

In het kasteel is een restaurant, een galerie met sieraden, een kapel (nee, ook hier gaan we niet trouwen!) en het hotel met een kleine 20 kamers. Stel je daar niet te veel van voor, er staat een bed en that’s it. Het is continu -5 graden binnen, dus dat valt wel mee. Buiten is het een stuk kouder, tot -25 ‘s nachts.

‘s Avonds eten we in het restaurant aan een tafel van ijs, op krukjes waar een rendiervacht op ligt. Wel een beetje dooreten, anders wordt het eten koud (wordt geserveerd in aluminiumfolie) en wij zelf ook. Wel heel sfeervol en lekker rustig, er zijn maar 6 andere gasten in het restaurant. Daarna snel opwarmen in de Castle lounge, waar we om 9 uur nog een instructie krijgen hoe we moeten slapen. Het moet niet gekker worden!

Das dus nog best ingewikkeld. Eerst je broek en fleece onder de slaapzak leggen (anders zijn die ‘s ochtends bevroren), je schoenen naast het bed zetten (dat wordt dus koude voeten) en in je thermisch ondergoed, inclusief sokken en skimuts in de fleece binnenzak wurmen. Daar zit gelukkig wel een rits in, maar die mag niet te ver open, anders kan hij niet meer dicht. Capuchon over je hoofd, koord aantrekken rond je nek (nee, niet te strak) anders komt er koude lucht in. Dan wurm je je in de slaapzak, ook die rits niet te ver open, maak je de slaapzak met klittenband vast rond je schouders, trekt de capuchon over je hoofd en trekt ook die aan rond je nek. Als je tegen die tijd nog lucht krijgt, heb je mazzel en ga je het wel redden, dan wordt alleen je neus nog koud. En dat wordt allemaal uitgelegd en voorgedaan in het Engels en Spaans. Wij krijgen het al benauwd van het idee. We laten dat laatste biertje toch maar zitten, als je ‘s nachts naar de toilet moet is wel erg onhandig.

Maar we moeten toegeven dat het allemaal reuze meeviel. Het was wel een gedoe om al die instructies op te volgen, maar we hebben stiekem de koorden niet al te strak aangetrokken en het toch niet koud gehad. Margo heeft zelfs prima geslapen, Erik iets minder, maar dat lag aan het harde bed, niet aan de temperatuur.

Al met al een leuke ervaring en een mooie toevoeging aan de bijzondere plekken waar we geslapen hebben. Maar vanwege de prijs zal het wel bij 1 keer blijven.

Zondag is ‘wisseldag’ voor de groepsreizen, en dat betekent een uittocht en intocht van toeristen (het is hier overigens nergens druk) en…. een beperkt aktiviteitenprogramma. Een goed moment dus om zelf eens op pad te gaan.

We zijn met de bus naar Pyha gegaan, een dorp 20 km verderop waar ook geskied kan worden, maar waar ze ook ‘hiking trails’ hebben en daar hadden we na de sneeuwscooterij van gisteren wel zin in. Onderweg is de bus kun je prachtige plaatjes maken:

Bij het plaatselijke nature centre wisten ze ons een route aan te bevelen die je zowel per cross country ski, sneeuwschoen als ook lopend kunt doen. Als je het lopend kunt, gaan we geen apparaten huren, dus lopen maar. En zo lang je maar op het pad blijft (40 cm breed) is er meestal niet zoveel aan de hand. een stap ernaast en je zakt zo een halve meter of meer weg in de zachte sneeuw. De wandeling ging eerst door een stuk bos en daarna door een kloof (beetje duur woord voor wat het was…) om te eindigen bij een waterval. Die natuurlijk stijf bevroren is, maar wel een mooi plaatje geeft:

Vervolgens dezelfde weg weer terug (er is maar een pad). Daarna nog even met de stoeltjeslift naar de top van de ski heuvel. Op de weg naar boven merken we hoe koud het is : stilzitten en wind tegen betekent bij -8 graden (gevoelstemperatuur -15 graden ?) dat niet afgedekte delen van je lichaam beginnen te bevriezen…. Boven gelukkig even op kunnen warmen met koffie en een warme wafel en weer mooie plaatjes gemaakt:

Morgen vertrekken we hier vanuit Luosto met bus naar Rovaniemi en daarna door per trein naar Kemi voor een overnachting in het sneeuwhotel. Zal ongetwijfeld ook weer een aparte ervaring worden. Voor meer informatie over het sneeuwhotel klik hier.

In de top drie van “things to do in Lapland” staat door de bossen scheuren op een sneeuwscooter. Voor de tocht die we eerst wilden doen (niet te lang en niet te duur, zonder creditcard kom je hier nergens….) was geen gids beschikbaar werd ons verteld, dus hebben we ons aangesloten bij een andere, langere trip. En daar hebben we geen spijt van gekregen!

We hoefden ons pas om kwart over 11 te melden, dus tijd om rustig te ontbijten en een paar boodschappen te doen. Dan weer de thermische kleding aan, het aankleden gaat steeds sneller, en op naar Snow Games. Daar kregen we nog een lekker warme overall aan, gevoerde schoenen en handschoenen. Je zit tenslotte stil op zo’n scooter en warm is het hier bepaald niet. En nog een bivakmuts en helm op natuurlijk.

Na een korte uitleg over de scooter en vooral de veiligheidssignalen onderweg (je kunt elkaar natuurlijk niet verstaan), konden we vertrekken. Ik (Margo) stap het eerst voorop en na even wennen hoeveel gas je moet geven, gaat het met een lekker gangetje door het bos. We moeten regelmatig stoppen als we langlaufroutes ed oversteken. Na een half uurtje waarvan het laatste stuk de hoogte in komen we aan bij een amethistenmijn. Daar krijgen we een uitleg en, het leukste onderdeel, mogen we zelf aan het graven op zoek naar edelstenen. Wat je vindt en in je handpalm kan meenemen mag je hebben. Na een paar minuten fanatiek graven vind ik een heel klein stukje echt amethist. En vergeet vervolgens in de haast er een foto van te maken (wat niet eens gelukt is, probeer maar eens scherp te stellen op zo’n klein dingetje) de lensdop. Gelukkig brengt de gids van de mijn, een Nederlander toevallig, die later terug naar Snow Games.

Na ons bezoek aan de mijn rijden we terug naar beneden en gaan Laps lunchen in een tipi. Lekkere zalmsoep en pannenkoeken met zelfgemaakt alcoholvrij bier, opgediend door een Lapse dame in klederdracht. Beetje toeristisch, maar toch wel leuk en lekker gegeten. Na het eten is het Erik’s beurt om te sturen. Dat gaat hem ook goed af, maar onderweg naar een uitzichtspunt over een single track die erg steil en hobbelig is, liggen we ineens op onze kant in de sneeuw. Alles nog heel gelukkig, zowel de scooter als wijzelf, en met enige hulp van de gids zijn we snel weer onderweg. Nu weten we dat we het advies om mee te leunen serieus moeten nemen. En niet alleen een beetje links of rechts leunen, maar met je hele hebben en houden naast de scooter gaan hangen. Ook als je achterop zit. Verder gaat het gelukkig wel goed. Een Belgisch stel biecht ons op dat zij de eerste keer drie keer in de sneeuw beland zijn.

De trip is iets avontuurlijker dan we verwacht hadden, maar wel stoer en het uitzicht van de top is geweldig mooi.

Rond half vijf zijn we weer terug bij Snow Games. We vinden dat we wel een wijntje en biertje verdiend hebben en praten na over deze bijzondere ervaring in de hotelbar. Het was super om te doen en we zijn erg blij dat we de lange route hebben gedaan, maar het is toch ook wel erg milieuonvriendelijk. En Erik heeft nog wel het boek “cradle to cradle” bij zich om eindelijk eens te lezen. Morgen maar weer een activiteit kiezen die we op eigen kracht kunnen!

Mooi weer vanochtend, lekker helder en zonnig. En dus koud. Onze bungalow ligt zo’n 600 meter lopen van het hoofdgebouw van het hotel en restaurant, dus voordat we kunnen ontbijten moeten we eerst een stukje lopen. Is goed voor het hongergevoel. En dat komt weer goed uit want het hotel zegt een assortiment bij het ontbijt van 101 verschillende dingen te hebben. 15 muesli/cruesli soorten, 10 soorten brood, etc. etc. Zo kom je wel aan de 101. Maar zoals altijd in Scandinavische landen is er voldoende variatie en is er ook weer de gebruikelijke haring in saus (geen tomatensaus), makreel, bessensap, rijstepap en ander ondefinieerbaar voedsel aanwezig. Maar wel een goed en stevig ontbijt dus.

Daarna de cross country ski’s gehuurd (voor de niet kenners : cross country skien is een moderne benaming van het aloude ‘langlaufen’). Ski’s op de nek mee naar het huisje, daar vervolgens een indrukwekkende verzameling thermische kleding aangedaan en vervolgens op naar de keurig verzorgde loipes (slechts 200 meter van ons huis af). De laatste keer dat we dit gedaan hebben is toch alweer een jaar of acht geleden, dus het is weer even wennen in het begin. Geoefende cross country skiers zullen we nooit worden, maar na een half uurtje hebben we slag te pakken en behoudens een enkele valpartij gaat het eigenlijk best aardig. Als je maar zorgt dat je ergens halverwege even die ski’s uit kunt doen voor een lekkere warme bak koffie of thee . Tussen de middag even uitgerust met een kop soep in ons eigen huisje en ‘s middags weer een stuk geskied. De heenweg ging stroef (gaat het nu steeds omhoog of worden we moe….). Het eerste dus want de terugweg ging aanmerkelijk makkelijker. Al schrok Margo zo van een stopbord dat ze prompt op de grond ging liggen. Acuut stoppen zeg maar….

In totaal hebben we zo’n 14 km geskied. Morgen hebben we vast spierpijn in armen en benen, maar dat zien we dan wel weer. Het dreigt wel wat minder zonnig te worden (en dus voelt het kouder aan): nog een extra laagje kleding aan dus…

Voor de liefhebbers nog wat aktiefoto’s. Meer foto’s zijn toegevoegd in het foto album.

We zijn in Luosto, Lapland.

De reis ging redelijk voorspoedig, behalve dan dat op Schiphol de controlemaatregelen nog strenger zijn geworden. Margo werd nogal grondig gefouilleerd (je kunt dit met gemak ook onzedelijk betasten noemen) door een vrouw, en alle apparaten moesten deze keer uit de rugzakken. niet alleen de laptop, ook opladers, telefoons etc.
De vluchten naar eerst Helsinki en daarna Rovaniemi gingen prima en vervolgens moesten we nog anderhalf uur in de bus naar Luosto. Onderweg een scandinavisch winterlandschap : sneeuw, bomen en weidse uitzichten.

Luosto is niet meer dan een verzameling hotels, restaurants en toeristische winkeltjes. En een kleine supermarkt waar we meteen maar even de eerste levensbehoeften hebben ingeslagen : koffie, thee, bier en chips. Wij hebben een bungalow die hoort bij het Scandic hotel. Prima huisje, met kitchenette, sauna en gratis wifi…..

Vanavond maar eens bekijken wat we de komende dagen hier gaan doen. Langlaufen, sneeuwwandelen, een husky of rendiertocht, skixebn….. Wie weet.

De buitentemperatuur is inmiddels gedaald tot ongeveer min 10 graden (en het is 18 uur….)